Wracałem już z połowu, a sieci chude z głodu,     fis A

Ten człowiek stał na brzegu, wypłynąć kazał znów. E fis E

Gdy zarzuciłem sieci wsłuchany w jego słowa,

Ja nie wiem, w jaki sposób, że ryb tam było w bród.
Ach, kim ty jesteś, człowieku, że mocne są twe słowa,

Że moc jest w twoich dłoniach, że idziesz w imię Boga.
Poszedłem wtedy za nim, wesele było w Kanie,

Tam z dzbanów pełnych wody dał wino młodej parze.

Nie jeden raz, jak szliśmy, gdy ślepiec o grom błagał,

On wtedy jednym słowem ślepemu wracał wzrok.
Widziałem też tłum głodnych, jak o kęs chleba łkał,

Najedli się do syta, choć pięć bochenków dał.

I szedłem też po wodzie tak, jak szedł do mnie on,

Zwątpiłem, zacząłem tonąć, on podał mi swoją dłoń.
Gdy w Paschę jadł wieczerzę, powiedział łamiąc chleb,

Że to jest jego ciało, a wino - jego krew.

A potem się go zaparłem, widziałem, jak dźwigał krzyż.

Tak gorzko, gorzko płakałem, i on wybaczył mi.
Widziałem go dnia trzeciego, gdy w wieczerniku był,

A gdy wstępował w niebo, otuchy nam dodał i sił,

A potem coś się stało, szum z nieba, ognia błysk

I odtąd mnie ludzie pytają, pytają mnie do dziś.